Distillator – Summoning the Malicious Review

Distillator – Summoning the Malicious

Wij van MetalBoys zijn altijd op zoek naar pröttel speciaal voor iedere metalhead uit het oosten van Nederland. En dan zouden we wel heel stom zijn als we een album van één van de grootste metalbands uit Twente, op dit moment, links zouden laten liggen. We spreken hier over Distillator uut Eanske. Nou ja, Enschede…..volgens mij heeft Frank z’n roots in Vjenne en komt Marco uit de buurt van Hoogeveen, maar ja, Enschede is dan wel mooi centraal, tenminste, als je genoeg gezopen hebt.
Maar nu verder met hun ploatie. En wat voor één. “Summoning The Malicious” is een donders mooi ploatie geworden, onmeuning mooi zelfs, misschien zelfs wel kats mooi. Zo, ik ben weer klaar met mijn review………….eh nee Frankie, doe eens normaal en schrijf een fatsoenlijk stukkie…..ok.

Distillator kreeg wereldfaam met hun eerste album “Revolutionary Cells”. Hierdoor gingen ze op tour met het Spaanse Hitten. Een jaar daarvoor hadden ze al een mini tour gedaan in Finland waar hun toenmalige drummer op een avond uitgleed over een gladde stoep en het hele tourtje met een gebroken arm (of pols, daar wil ik van af wezen) moest drummen. Auw auw, maar wat een doorzettingsvermogen! Nadat het debuut uitkwam mochten ze Europa onveilig maken met Metal Church, Anthrax en Testament (om er maar even een paar op te noemen) en alsof dat nog niet genoeg was gingen ze een beetje ronddobberen voor Florida op een big ass cruiseschip en het toeval wou dat op dat stuk ijzer ook nog het 70000 Tons of Metal festival werd gehouden, waar ze ook nog eens een moppie mochten spelen. En als kers op de taart werd hun wereldfaam alleen nog maar groter nadat Frank een interview kreeg in het almachtige dagblad Tubantia!

Nu weer terug naar de muziek op het tweede album. “Hennig an en rap wat” is een conference van Herman Finkers, nou hennig an dat kennen ze bij Distillator niet. Het is rap wat. Zoals ze in het Twents zo mooi kunnen zeggen: d’ran met de lippe!!!! Van dik hout zaagt men planken, maar het is ook niet voor niets thrash metal.

Marco rost z’n drumstel mooi vakkundig aan gort. Frank rijdt er overheen met een dikke Harley. Oh nee, dat is z’n basgitaar die zo ronkt. Prachtig, hakken met die hap! Laurens ragt alles bij elkaar met allerhande riffs die hij zo uit de mouw schudt, of hij heeft goed gekeken naar wat Jeff Hanneman en Scott Ian bij elkaar hebben zitten hakken. Het is dat Laurens er toen nog niet was, maar het klinkt allemaal heel erg eighties. En dat is niet iets om je voor te schamen! Verder schreeuwt en gilt hij de boel mooi bij elkaar.

Afgetrapt wordt met ‘Blinded By Chauvinism’ dat gelijk vol gas van start gaat. Pas bij het derde nummer ‘Estates Of The Realm’ wordt het gaspedaal iets losgelaten. Op dit nummer is wel de gaafste vocale prestatie van Laurens te horen, zo ergens bij de 2:20 minuut growlt hij een kreetje…eh, tja, hoe noem je anders zoiets? Een beetje een mengeling van deathgrunt en blackmetal krijs, heel effectief en heul gaaf. Daar hadden er wel een paar meer van op mogen komen op het album! Vervolgens is het de beurt aan het titelnummer ‘Summoning The Malicious’, dat in eerste instantie rustig begint. Even later wordt er een gitaarriedeltje ingestart en dan raast er een orkaan voorbij. Dat riedeltje is de hoofdriff van het nummer en dat hakt en ragt door het hele nummer heen, mooi man! Als één na laatste is het nummer ‘King of Kings’ te horen. Dit is het nineties nummer van Distillator, hier hoor ik invloeden van “The Black Album” in. Het is ook verreweg het rustigste en meest melodieuze nummer van Distillator. Zelf ben ik hier het minst weg van, maar een rustpuntje zo af en toe mag natuurlijk wel (eigenlijk niet natuurlijk, door dit nummer moet ik het album compleet afkraken, dat hoort zo bij recensenten, het hele album is knetter gaaf, er staat één minder nummer op……ergo, het hele album is kut). Het nummer is wel onmeunig dreigend en dat maakt veel goed. Waarschijnlijk ben ik ook de enige die dit nummer minder vind. Ik kreeg hier en daar al te horen dat men ‘Mechanized Existence’ een minder nummer vond en laat ik dat nou een mooi nummer vinden…….ach ja, smaken verschillen hè? Afgesloten wordt met ‘Megalomania’ dat weer met een venijnige riff opent en daarna, voor de allerlaatste keer op dit album, als een malle losgaat.

Is er dan niks om te klagen? Natuurlijk wel. Het album duurt nog geen veertig minuten en dat is natuurlijk veel te kort. Nou ja, het raast wel lekker door en die korte duur valt dan niet op. En, laten we wel zijn, tegenwoordig brengen veel bands albums uit van nog geen vijfendertig minuten. Hey, “Reign in Blood” duurt nog geen half uur, hetzelfde geldt voor “Panzer Division Marduk” en daar klaagt geen mens over(ik wel, Slayer had gewoon nog minimaal drie nummers meer moeten schrijven, punt). Maar ik vind “Summoning The Malicious” zo gaaf dat ik het jammer vind dat het na een kleine veertig minuten over is. Maar ik ben die gekke Frankie maar, niks op uut doen jongs!

Rest mij alleen nog om te zeggen dat iedereen die thrash metal gaaf vind dit album moet hebben en dat als je thrash metal gaaf vind en uit het oosten van Nederland komt dit gewoon verplichte kost is. Moet ik ook nog punten geven? Ja, dat moet je. Huh, wie is die knakker nu weer die er steeds doorheen komt? Ach…loat goan! Punten wil je, dan krijg je die. Geen idee of ze bij MetalBoys van 1 tot 10 lopen, maar voor de zekerheid geef ik gewoon 666 punten, hoger kom je niet! Muwahahaha!

Review door Frank Joustra

www.distillator.eu