Distillator 3

Distillator kreeg wereldfaam met hun eerste album “Revolutionary Cells”. Hierdoor gingen ze op tour met het Spaanse Hitten. Een jaar daarvoor hadden ze al een mini tour gedaan in Finland waar hun toenmalige drummer op een avond uitgleed over een gladde stoep en het hele tourtje met een gebroken arm (of pols, daar wil ik van af wezen) moest drummen. Auw auw, maar wat een doorzettingsvermogen! Nadat het debuut uitkwam mochten ze Europa onveilig maken met Metal Church, Anthrax en Testament (om er maar even een paar op te noemen) en alsof dat nog niet genoeg was gingen ze een beetje ronddobberen voor Florida op een big ass cruiseschip en het toeval wou dat op dat stuk ijzer ook nog het 70000 Tons of Metal festival werd gehouden, waar ze ook nog eens een moppie mochten spelen. En als kers op de taart werd hun wereldfaam alleen nog maar groter nadat Frank een interview kreeg in het almachtige dagblad Tubantia!

Nu weer terug naar de muziek op het tweede album. “Hennig an en rap wat” is een conference van Herman Finkers, nou hennig an dat kennen ze bij Distillator niet. Het is rap wat. Zoals ze in het Twents zo mooi kunnen zeggen: d’ran met de lippe!!!! Van dik hout zaagt men planken, maar het is ook niet voor niets thrash metal. Marco rost z’n drumstel mooi vakkundig aan gort. Frank rijdt er overheen met een dikke Harley. Oh nee, dat is z’n basgitaar die zo ronkt. Prachtig, hakken met die hap! Laurens ragt alles bij elkaar met allerhande riffs die hij zo uit de mouw schudt, of hij heeft goed gekeken naar wat Jeff Hanneman en Scott Ian bij elkaar hebben zitten hakken. Het is dat Laurens er toen nog niet was, maar het klinkt allemaal heel erg eighties. En dat is niet iets om je voor te schamen! Verder schreeuwt en gilt hij de boel mooi bij elkaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this: